Μα γιατί μετράνε τις μπουκιές μου;

4854848Πόσες φορές, σας έχει τύχει να βγείτε έξω για φαγητό και να ακούσετε στα διπλανά τραπέζια, να συζητάνε για δίαιτες και «διατροφές» και για το πως θα χάσουν κιλά; Ή ακόμα, πόσες φορές, σας έχει τύχει να σας σχολιάσουν, μπροστά ή και πίσω από την πλάτη σας, για τις διατροφικές σας επιλογές και ίσως, να σας κάνουν να νιώσετε άσχημα για αυτές;
Από προσωπική εμπειρία παρατηρώ, ότι η κοινωνία μας ασχολείται πάρα πολύ με την «υγιεινή διατροφή» και το τι τρώει ο άλλος. Παρόλα αυτά, η παχυσαρκία παραμένει η «μάστιγα» του σύγχρονου δυτικού τρόπου ζωής. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Ο άνθρωπος είναι, από την φύση του, ένα κοινωνικό όν και παρόλο που κάθε κανόνας έχει και την εξαίρεσή του, προτιμά να ζει μαζί με άλλους ανθρώπους- συντρόφους, σχηματίζοντας «αγέλες». Έτσι, από τα πρωτόγονα χρόνια, άρχισαν να δημιουργούνται οι διάφορες κοινωνικές δομές, που με κάποιες αλλαγές ισχύουν μέχρι και τα σύγχρονα χρόνια. Η κύρια αιτία, για την δημιουργία αυτών των κοινωνικών σχηματισμών, αποτέλεσε και αποτελεί η τροφή και η διαθεσιμότητα αυτής. Σήμερα, η οικογένεια, παρά την κρίση, την οποία υφίσταται σαν θεσμός, εξακολουθεί να αποτελεί την δομική μονάδα- το «κύτταρο της κοινωνίας» και κάθε αξία και συνήθεια, όπως και οι διατροφικές συνήθειες, θεμελιώνονται σε αυτήν, προχωρώντας προς τις μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες. Ιδιαίτερα στην μέρες μας, το φαγητό είναι μια κοινωνική δραστηριότητα και πολύ συχνά παρατηρούμε ότι η τροφή είναι «πιο νόστιμη», όταν την τρώμε με παρέα και όταν την μοιραζόμαστε! Πόσο νοστιμότερα είναι τα Κυριακάτικά μεσημέρια, με όλη την οικογένεια ή με φίλους γύρω από το στρωμένο τραπέζι, με φαγητό μαγειρεμένο με αγάπη, από το ίδιο το «γιουβέτσι», όταν το τρώμε μόνοι μας στο γραφείο; Τι γίνεται όμως, όταν το περιβάλλον, οικογενειακό, επαγγελματικό, φιλικό κτλ, στο οποίο τυχαίνει να τρώμε, γίνεται «τοξικό», και όχι μόνο μας ενοχλεί, αλλά και μας επηρεάζει, έχοντας αντίκτυπο στις διατροφικές μας συνήθειες;

Έχοντας περάσει από όλες τις «διατροφικές φάσεις», συμπεραίνω ότι πάντα κάποιος θα έχει κάτι να σου πει, για να βελτιώσεις την διατροφή σου, ακόμα και αν τρέφεσαι σαν «θεός με αμβροσία και νέκταρ»! Πάντα, μα πάντα, κάτι δεν θα κάνεις σωστά!
Για παράδειγμα: Όταν είσαι σε πολύ αδύνατος- «σκελετός» και τύχει να φας με την οικογένεια σου σε πιτσαρία, μια σαλάτα τύπου ρόκα-παρμεζάνα, χωρίς λάδι, με ¼ από το ψωμάκι, μπορεί να ακούσεις ψιθύρους γύρω σου, από τους ξένους, αλλά και ίσως και από τους οικείους σου, να σχολιάζουν το πόσο «άρρωστος είσαι»! Αλλά τότε μάλλον θα κάνεις ότι δεν ακούς! Αν πάλι έχεις χαμηλό σωματικό βάρος, και σου έρθει η επιθυμία να πάρεις δύο μπάλες παγωτό σε χωνάκι, ίσως να νιώσεις ότι σε κοιτάζουν και πιθανόν να επιβεβαιωθεί η υποψία σου και να σε ρωτήσουν: «όλο αυτό μόνος σου θα το φας;». Τότε μάλλον θα το πετάξεις ή από αντίδραση θα πάρεις και δεύτερο! Αν δε έχεις κανονικό βάρος και θελήσεις μια φορά στο τόσο, να φας ένα «τυλιχτό σουβλάκι από όλα», πιθανόν να «πιάσει το αυτί σου», τον νεαρό απέναντι, ο οποίος γυμνάζεται 23 ώρες την μέρα και τρώει μόνο «άπαχη πρωτεΐνη», να λέει πως απορεί με αυτούς, που «τολμάνε να φάνε πατάτες τηγανητές και γύρο, αφού είναι όλο λίπος», ενώ τρώει στεγνό καλαμάκι κοτόπουλο με σαλάτα και παίρνει 3-4 scoop από την «καλή» πρωτεΐνη.
Αν θελήσεις να πάρεις κάτι «ελαφρύ», όπως κοτόπουλο και πίτα, πάλι πιθανόν να ακούσεις, ότι «οι υδατάνθρακες και η γλουτένη παχαίνουν», από την κοπέλα, η οποία έχει διαβάσει ό,τι περιοδικό κυκλοφορεί, τρώει σαλάτα με ντομάτα και παξιμάδι, με 500γρ. τυρί φέτα και 1 ποτήρι ελαιόλαδο και στο σπίτι, μπορεί να φάει «κάτι τι», για την λιγούρα μετά από τόση πίεση… και κινόα! Άμα τυχαίνει να είσαι υπέρβαρος, ότι, μα ότι κι αν φας δημόσια, κάνεις λάθος, που ζεις και τρως!
Το χειρότερο βέβαια είναι, αν αυτός ο σχολιασμός και η «συμβουλευτική» γίνονται σε καθημερινή βάση, όχι από αγνώστους, αλλά από τους ίδιους τους γονείς ή συζύγους, θείες, γιαγιάδες, παππούδες τους συντρόφους κτλ, προς τα πιο «αδύναμα», υπέρβαρα και μη μέλη. Πόσο μπορεί ένα παιδί να τραφεί σωστά, όταν η υπέρβαρη μητέρα του, το μαλώνει, γιατί τρώει μόνο πατατάκια και τοστ, αντί να φάει το φαγητό, που μαγείρεψε η γιαγιά; Ενώ η ίδια, δεν έχει καθίσει ποτέ στο τραπέζι να φάει μαζί του, αλλά κάνει πάντα «δίαιτα» και τρώει σοκολατίτσες, όταν έχει τα νεύρα της ή την πιάνουν οι «υπογλυκαιμίες» της; Πώς να παραμείνει στην διατροφή του ένας υπέρβαρος, που προσπαθεί να κάνει δίαιτα, αλλά στο τραπέζι, όλοι τρώνε παστίτσιο και αυτός πρέπει να φάει κρέας με σαλάτα ή στην καλύτερη μακαρόνια με κιμά και πάλι του λένε ότι τρώει πολύ και πρέπει να αδυνατίσει; Πως μια κοπέλα, η οποία παλεύει με την νευρική ανορεξία, θα καταφέρει να προχωρήσει τρώγοντας περισσότερο, όταν παρόλο, που το θεωρεί δύσκολο, κατάφερε να προσθέσει στο γεύμα της, μία κουταλιά ρύζι και να την φάει χωρίς τύψεις, όταν αυτό για την μητέρα δεν είναι πρόοδος, αλλά αφορμή για να σχολιάσει ότι πάλι κάνει τα ίδια;
Πολύ συχνά, όχι μόνο τα παιδιά, ή άτομα με διατροφική διαταραχή, αλλά όλοι μας, τρώμε τον θυμό μας και μαζί με αυτόν, είτε χορταίνουμε και δεν τρώμε, είτε τρώμε περισσότερο φαγητό!

Δεν γίνεται όμως έτσι, να ζεις αρμονικά με τον εαυτό σου. Τα άτομα, που είναι πραγματικά ευτυχισμένα με το σώμα τους και με τον φαγητό τους, ακολουθούν ένα προσωπικό και εξατομικευμένο πλάνο διατροφής και άσκησης, και δεν αφήνουν τις φωνούλες αυτές να τους αποσυντονίζουν. Έχεις σκεφτεί πόσες φορές, όλοι αυτοί, που σε σχολίασαν αρνητικά, ίσως «δημόσια» να τρώνε σαν πουλάκια, αλλά μόλις θα πάνε σπίτι, θα φάνε ότι καλό έχει το ψυγείο; Ή τι έχουν φάει όλη την ημέρα ή καλύτερα όλη την υπόλοιπη εβδομάδα; Αν έχουν την ίδια, μικρότερη ή μεγαλύτερη φυσική δραστηριότητα με εσένα ή πόσο συχνά θα φάνε κάτι παραπάνω; Επίσης, σε τι κατάσταση είναι η υγεία τους ή σε τι φάση ανάπτυξης ή ακόμα σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκονται; Ακόμα, για όλα αυτά, που ακούς να λένε για εσένα, σκέψου ότι ίσως τα λένε, επειδή σε αγαπούν ή επειδή μπορεί και οι ίδιοι, να είναι καταπιεσμένοι από την διατροφή τους και ίσως να ζηλεύουν; Και τέλος και πιο σημαντικό, έχουν επιστημονική βάση όλα όσα σου λένε ή είναι μια ακόμα διατροφική μόδα ή κάτι που ο «τάδε ειδικός» ισχυρίζεται;
Κλείνοντας λοιπόν τα αυτιά μας, στις ενοχλητικές σειρήνες και μαθαίνοντας να συντονιζόμαστε με το σώμα μας, τις ανάγκες του και τον «προσωπικό» διαιτολόγο μας, δεν ακούμε τα «παράσιτα» των «τοξικών επιρροών» και προχωράμε ανάλογα με τις διατροφικές ανάγκες και προτιμήσεις μας, προς τον στόχο μας, είτε αυτό είναι απώλεια, είτε αύξηση, ή διατήρηση σωματικού βάρους. Βλέποντας τα πράγματα από άλλη γωνία, πιο αποστασιοποιημένα, μπορούμε να απολαμβάνουμε ξανά το φαγητό μαζί με άλλους και να συνεχίζουμε να βγαίνουμε έξω για φαγητό, ακόμα και όταν είμαστε σε «δίαιτα». Δεν θα πρέπει να απορρίπτουμε κοινωνικές εκδηλώσεις, επειδή «έχουν φαγητό».
Ο οραματισμός τέτοιων καταστάσεων από πριν, θα μπορούσε να βοηθήσει. Προσπαθούμε να τρώμε σε ευχάριστο περιβάλλον, μαζί με ανθρώπους, που μας αποδέχονται, μας ενισχύουν και δεν σαμποτάρουν την προσπάθειά μας. Αν κάνουμε κάποια παρασπονδία, οι «ιδανικοί» συνδαιτυμόνες δεν θα μας σπρώξουν στην κατάρρευση, αλλά θα μας βοηθήσουν να το δούμε σαν μια ευκαιρία για μάθηση. Αν κάτι μας ενοχλεί, είναι καλύτερο να το εκφράσουμε, παρά να το «φάμε». Και όλα αυτά είναι σημαντικά για την ψυχική και σωματική υγεία μας, γιατί είμαστε κοινωνικά όντα, και σε μια ισορροπημένη διατροφή, όλα επιτρέπονται, στην κατάλληλη ποσότητα και συχνότητα. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και επομένως, και ο τρόπος σκέψης, συμπεριφοράς και διατροφής του, αλλά και το όνειρα και οι στόχοι του. Γιατί το φαγητό είναι πιο νόστιμο με καλή παρέα!

Πηγή αναδημοσίευσης